Ze is niet meer

Ze is niet meer…

Tja…. Als je al jaren voor iemand intensief zorgt, dan bouw je een sterke band op.

Zo ook had ik dat met een vrouwtje die uiteindelijk 96 jaar is geworden. Het werd een beetje mijn omaatje. Maar omaatje is niet meer. Vlak voordat ze stierf had ik in de week ervoor een droom dat ze op bed lag. Ik zat naast haar bed en aan het voeteneinde stond een man. Hij bewoog met zijn hand over haar lichaam en plots gingen haar ogen open. De man vertelde haar dat ze de volgende dag er niet meer zou zijn. Mijn gids waarschuwde mij al dat ze niet lang meer zou leven. Gelukkig heb ik de dagen voordat ze ging nog een aantal keer aan haar bed mogen zitten en heb ik afscheid van haar genomen. Tevens heb ik een ritueel voor haar gedaan voor een goede overgang. Twee dagen voor ze stierf zag ze mensen om haar bed heen en haar overleden baby. Ze geloofde nergens in, maar dit zou wel eens echt kunnen zijn zei ze. Ze kwamen haar halen en dat gaf mij een fijn gevoel. En toen ging op dinsdagochtend de telefoon en ontving ik het bericht dat ze was overleden. Ik ben naar haar toe gegaan en heb haar favoriete kleding uit de kast gehaald en deze meegegeven aan de mannen die haar kwamen halen. Ik liep nog mee achter de auto aan totdat ze uitzicht was en daar stond ik dan…. In mijn eentje alleen op straat. Met een verdrietig, maar ook met een opgelucht gevoel ging ik terug naar de praktijk. Eindelijk rust voor haar. Het zal nog wel even een aantal dagen duren voor ze los is van haar lichaam. Ik ga ervan uit dat ze daarna voor een jaar of tien in een soort rustkamer komt en vandaar uit verder gaat naar waar zij wezen moet daarboven. In het vakje reïncarnatie zal ik maar zeggen. Ik maak een afspraak bij de kapper. Het is de gewoonte als je een geliefde verliest dat je dan de helft van je haar afknipt en het haar dan in de kist meegeeft. Ik sjoemel een beetje (want het is immers geen familie)en knip bijna de helft van mijn haar eraf. Nee het haar gaat niet mee in de kist, maar wordt netjes opgeveegd en weggegooid. De kapster vraagt nog wel even of ik het zeker weet dat ik het niet mee wil hebben. Ze is op de hoogte over de gewoonte van het niet afknippen van het haar, alleen bij rouw. Ze weet dat ons haar niet alleen voor de sier is en dat wij er heel anders mee omgaan dan de ‘nuchtere’ Hollanders. Ze heeft zelf geen tradities maar vindt het wat mooi als anderen het wel hebben. En blij ga ik de deur uit met tuttig kapsel en al. Groeit wel weer aan zeg ik tegen mezelf in gedachten. En ik lach….

Write a comment